Uiteindelijk heb ik alles los moeten laten: het pand waar we werkten en waar we mooie avonden organiseerden en beleefden. Het atelier waar ik heerlijk kon creëren en waar ik velen van jullie regelmatig ontving. Mijn buurvrouw in de Bolwaterstraat, die al eerder was vertrokken. En mijn werk bij CO en verschillende andere werkplekken. Mijn wereld werd eigenlijk volledig op zijn kop gezet.

2025 was een 9 jaar in de numerologie, een jaar van voltooiing en afronding. En als we naar de ontvangen boodschappen luisterden van de periode daarvoor, voelde ik wel dat er veel veranderingen aan zaten te komen. In het proces heb ik familielijnen/trauma’s opgeschoond, een heel pand leeg gemaakt en heel veel spullen verkocht, weggegeven en naar kringloopwinkels en de stort gebracht. Ordenen en opruimen, ik ben er nog steeds mee bezig.

Ook het herstel loopt nog niet van een leien dakje, het zijn echt twee stappen voorwaarts en dan weer een terug. Op dit moment zijn mijn bloedwaardes nog niet wat het moet zijn, maar het bijzondere is wel dat ik mij op dit moment stukken beter voel, ook al vinden de artsen dit wat vreemd.

Het heeft ook best wel even geduurd voordat ik me (in Maastricht) heb kunnen overgeven aan het pad van de reguliere geneeskunde. Om tot een diagnose te komen hebben ze uiteindelijk een hersenbiopt moeten nemen op de operatietafel, want op een gegeven moment kon ik niet meer praten, lopen en ook mijn handen niet meer bewegen.

Het motto ‘Laten leiden zonder te lijden’ kwam in deze tijd steeds opnieuw bij mij naar boven. Het wonderbaarlijke was namelijk dat ik me op een gegeven moment realiseerde dat ik mijn gehele ziekteproces en ook het herstel na de operatie volledig pijnloos heb ondergaan. Heel dankbaar ben ik hiervoor, want ik kan niet goed omgaan met lichamelijke pijn.

Het herstel verliep na de operatie gelukkig voorspoedig en op de dag dat Maarten vakantie kreeg en de dag voordat onze dochter 25 jaar werd, heb ik gevraagd of ik naar huis mocht. Toen ik op 14 juni, de dag van Ivié haar verjaardag op de Bolwaterstraat achter mijn werktafel zat, voelde ik dat het tijd was het pand los te laten. ‘We zitten hier nu 10 jaar, het is tijd voor iets nieuws.’ Maar dat denken, is toch echt wel wat anders dan het hele proces van loslaten, opruimen en herschikken ook echt doorlopen. Dat vergde heel veel geduld en heeft me menig traan gekost.

Tijdens mijn verblijf in het MUMC, waar ik werd verzorgd door een zeer professioneel en zorgzaam team, werd me ook duidelijk dat iedereen zich in zijn leven mag focussen op zijn/haar talenten. En een van mijn talenten is natuurlijk het creëren van de draagobjecten die in mijn atelier te zien waren. Een hele leuke verrassing was dan ook dat ik onlangs hoorde dat mijn laatste draagobject, de ‘Rising Star’ is geselecteerd voor de Expositie ‘Ver & Nabij’ in de Stevenskerk in Nijmegen.